In haar eerste column vertelde Vérène, moeder van twee, hoe ze op het punt stond om te beginnen met een nieuwe baan toen ze erachter kwam dat ze zwanger was. Gelukkig pakte de situatie voor haar heel goed uit. Kort na de start van haar baan ging ze met zwangerschapsverlof. Zeven maanden na haar verlof, wanneer ze nog borstvoeding geeft, keert ze terug en staat er alweer een nieuwe uitdaging om de hoek. Tegelijkertijd vertrekt de manager die haar heeft aangenomen. Wat nu?
Uitrusten tijdens verlof
Toen ik na 4,5 maand werken bij het nieuwe bedrijf met verlof ging, vier weken voor mijn uitgerekende datum, was ik daar echt aan toe. Bij Ise had ik probleemloos doorgewerkt tot 36 weken, maar achteraf gezien had ik dit keer beter vanaf 34 weken kunnen afbouwen. De eerste week van mijn verlof stond dan ook in het teken van bijkomen!
Met 40 weken en 5 dagen begonnen de weeën rond zes uur ’s ochtends. Drieënhalf uur later, in het ziekenhuis, pakte ik zelf Pimme aan na een bevalling, waar ik nog steeds erg trots op ben. Ze was een flinke meid, ruim 4,3 kg en we moeten dus even blijven voor wat suikertesten, die allemaal goed waren. ’s Avonds namen we haar mee naar huis en terwijl Ise uit logeren was hadden wij de bekende eerste nacht alleen met baby.
Lees ook Vérènes eerste column: Nieuwe baan terwijl je zwanger bent
Kolven op Athene
Net als bij Ise ging ik borstvoeding geven. Het liep gemakkelijk en toen Pimme zes maanden oud was en ik weer ging werken, wilde ik nog niet afbouwen. Ik begon met drie dagen werken, dus ik was het merendeel thuis, redeneerde ik. Dus de kolf ging in de koffer en ik vertrok voor drie nachten naar Athene. Wat een geweldige eerste werkweek had ik daar! Vergaderen in een mooi hotel, in de middag de toerist uithangen en lekker eten met uitzicht op Akropolis. Tussendoor kolfde ik elke vier uur en was ik zelfs op een toilet in een restaurant aan het kolven. Alles ging mee in een tasje terug naar huis.
De tweede week had ik een beurs en daar merkte ik dat ik toch echt nog niet scherp was. Een collega uit Denemarken kwam me de eerste twee dagen ondersteunen. Handig, want ook hier moest ik om elf uur ’s ochtends en drie uur ’s middags even kolven. Collega’s waren blij dat ik er weer was en waren begripvol voor mijn tijdelijk slechte geheugen.
Nieuwe manager, nieuwe uitdaging en borstvoeding afbouwen
Ik was ongeveer een maand aan het werk toen de manager die mij had aangenomen het bedrijf verliet. Hij werd opgevolgd door een lokale salesmanager met wie ik het (gelukkig!) ook erg goed kan vinden. Kort daarna kwam de vraag vanuit Europees management wie voor het Europese team (ongeveer twaalf man) het ‘aanspreekpunt’ wilde zijn. Direct had ik het gevoel dat te willen doen, maar ik was net terug… Ik kolfde nog, had amper zes maanden actief in het bedrijf gewerkt en was bang dat het team me om die redenen niet geschikt zou vinden. Ik besprak het met mijn man Bart, de nieuwe manager en andere lokale collega’s, en verrassend genoeg vond iedereen dat ik gewoon mijn hand moest opsteken.
Even tussendoor, voor degene die het nog niet in de gaten hadden: ik ben ambitieus. Ik wil graag groeien in dit bedrijf en switchte daarom tijdens mijn zwangerschap. Ik wil mezelf uitdagen en ben een leukere moeder als ik werk. Er waren ook best wat meningen van buitenaf tegen de ambitie die ik uitsprak. Zoals: ‘nu is niet de tijd’. ‘Wacht tot de jongste naar school gaat’. ‘Je bent pas net bevallen, doe rustig aan’. Maar ik wilde het niet horen.
Ik sprak met Bart (en mezelf) af niet te gaan overwerken, om daar kritisch op te blijven. De kunst is de juiste balans te behouden. Eerder verloor ik die, dus ik ben er erg alert op dat het me niet nog eens overkomt. Ik stak mijn hand op en kreeg de taak van aanspreekpunt toebedeeld. Mijn Europese collega’s vonden me dus geschikt. In november ging ik drieënhalve dag werken en per januari vier dagen, mijn volledige contract. Ik bouwde toen de borstvoeding af, was het kolven helemaal beu en heb het uiteindelijk tien maanden kunnen doen. Wat was het mooi. En wat ben ik blij met de laatste foto dat ik Pimme voed.
Wij zijn powermama’s, zakenmama’s!
Wat ik wil meegeven? Pak de kansen als ze voorbij komen. Als je iets wilt, moet je er voor gaan! Dat geldt voor vrijwel alles. Als je denkt dat de timing slecht is, vraag jezelf dan af of dat écht zo is. Gebruik je de timing niet als excuus, omdat je het enkel spannend vindt om iets te veranderen? In mijn ervaring brengt het springen in het diepe je vooral mooie, nieuwe ervaringen!
Wil je weten hoe het me af gaat? Hoe ik mijn baan, aanspreekpunt zijn, mijn man en kinderen en het huishouden balanceer? Ik schrijf er binnenkort weer over!
Hoofdfoto: Wendy Wei via Pexels
